Konkurs Poetycki im. Melanii Burzyńskiej
Już po raz jedenasty rozstrzygnięto Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Melanii Burzyńskiej organizowany przez Moniecki Ośrodek Kultury przy współudziale GOK w Jaświłach i WOAK w Białymstoku. To właśnie w Gminnym Ośrodku Kultury w Jaświłach tegoroczni laureaci odebrali gratulacje oraz nagrody za swoje wspaniałe wiersze.
Już po raz jedenasty rozstrzygnięto Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Melanii Burzyńskiej organizowany przez Moniecki Ośrodek Kultury przy współudziale GOK w Jaświłach i WOAK w Białymstoku. To właśnie w Gminnym Ośrodku Kultury w Jaświłach tegoroczni laureaci odebrali gratulacje oraz nagrody za swoje wspaniałe wiersze.
Wyciąg z protokołu jury
XI OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU POETYCKIEGO im. MELANII BURZYŃSKIEJ pn. „POEZJA ŻYCIEM PISANA” z dnia 01.10.2014r.
Komisja w składzie:
1. Barbara Pacholska – Animator Kultury – przewodnicząca Jury
2. Bożena Kupińska – Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury Jaświłach
3. Izabela Dąbrowska – Kierownik działu Promocji Wojewódzkiego Ośrodka Animacji Kultury w Białymstoku
4. Katarzyna Namojlik – Instruktor Monieckiego Ośrodka Kultury – sekretarz Jury
na posiedzeniu dn. 1 października 2014 r. po zapoznaniu się z 18 zestawami wierszy postanowiła przyznać:
W kategorii II:
I nagrodę
Reginie Świtoń z Knyszyna za zestaw wierszy opatrzonych godłem BŁĘKITNY HORYZONT
II nagrodę
Januszowi Pyzińskiemu z Dębicy za zestaw wierszy opatrzonych godłem SÓL ZIEMI
III nagrodę
Annie Piliszewskiej z Wieliczki za zestaw wierszy opatrzonych godłem SZELEST SITOWIA
dwa równorzędne wyróżnienia za zestaw wierszy:
Edycie Wysockiej z Miastka za zestaw wierszy opatrzonych godłem PODŹWIĘKI,
Bogdanowi Nowickiemu ze Świętochłowic za zestaw wierszy opatrzonych godłem KONCERT ŚWIERSZCZY,
oraz wyróżnienie za wiersz:
Czesławowi Markiewiczowi z Zielonej Góry za wiersz pt. „Tutaj”
przyznano również Nagrodę Specjalne Wójta Gminy Jaświły:
Grażynie Cylwik z Białegostoku za zestaw wierszy opatrzonych godłem ASTER.
W kategorii I komisja postanowiła przyznać:
dwie równorzędne nagrody rzeczowe:
Maciejowi Henrykowi Modzelewskiemu za zestaw wierszy opatrzonych godłem ZAWISZA
oraz
Jerzemu Piliszewskiemu z Wieliczki za zestaw wierszy opatrzonych godłem TARANTULA
Konkurs im. Melanii Burzyńskiej jest okazją do konfrontacji dorobku poetów ludowych oraz integracji środowiska literackiego w szczególności naszego regionu.
Konkurs współfinansowany jest ze środków Urzędu Miejskiego w Mońkach, Starostwa Powiatowego w Mońkach, Urzędu Gminy w Jaświłach oraz Gminnego Ośrodka Kultury w Jaświłach.
Jesień przynosi zawsze nostalgię za minionymi dniami. Za rozszalałą kolorami wiosną, ciepłymi dniami lata, minionym dzieciństwem i szaloną młodością. Ale też za utraconym kolorytem wsi, już innej, odmienionej, ale zatrzymanej w serdecznej pamięci. Wracają z odkurzonych kufrów postaci babć i dziadków mozolnie uprawiających oporną, często nieurodzajną ziemię. Ich trud był zlany gorzkim potem umęczonych ludzi, przywiązanych latami do swojej ziemi i znojnej na niej pracy. Niezmiennie towarzyszyła im wiara w Boga i w Jego niezbadane wyroki.
w cząstkę swego świata
o szczęście mierzone miarą
długo nie nakręcanego czasu(....)
Motywy pracy na wsi i wiara w Boga zawsze były obecne w twórczości patronki konkursu Jaświlańskiej poetki Melanii Burzyńskiej. I tą drogą poszli także uczestnicy tegorocznej edycji konkursu, jednak wielu z nich pobłądziło lub poszło na skróty. Dosłowność w poezji jest grzechem niewybaczalnym.
Ale, co najważniejsze, wśród nadesłanych na konkurs wierszy są perełki niezwykłej urody. Potwierdzają słuszność kontynuacji konkursu choćby z ich powodu. Autorzy tych wierszy z niezwykłą wrażliwością przelali na papier swoje emocje, stosunek do przemijającego czasu i niezgodę na niepamięć.
Reasumując stwierdzić należy, że konkurs jak życie, przynosi nowe treści w nowej rzeczywistości społecznej. Szkoda tylko dawnego obrazka polskiej, sielskiej wsi, odchodzącej w niebyt.
Jesień, jesień idzie...
i przydrożny Chrystus ciągle tacy sami(....)




Organizatorzy
I nagroda
Błękitny horyzont
Regina Świtoń (Knyszyn)
Tu powraca pamięć
pod kaskadą dzikiego wina
ganek pochyla czoło
na progu echo przystaje
puka do drzwi
pustka przegląda
wypłowiałe albumy
z zastygłych twarzy wykrada
uśmiech niedokończony
na fotelu co czapkę legionisty
jak amulet wziął w posiadanie
przysiada cisza
czeka aż wysłaniec zachodu
ikonę Matki ustroi
sztafażem tęsknoty
zajrzy do kąta
posłuchać suchego dialogu
kubła ze starą misą
muśnie nić przerwaną
na kołowrotku
czasem pozdrowi pająka
co pod opasłą belką
w kangę chłodu spowity
na kuchnię z zapieckiem spogląda
wytrzeszczonym okiem
tu wraca pamięć
II nagroda
Sól ziemi
Janusz Pyziński (Podgrodzie)
Pocałunek ciszy
to tu najpiękniejszy pocałunek ciszy
na twoim łonie składam ziemio
gdzie się rodziłem umierając ziarnem
i gdzie wzrastałem pełnym kłosem
żarliwie modląc się ze skowronkiem
do naszego nieba o deszcz i pogodę
tu Bóg zbudował sobie najpiękniejszy kościół
pośród przyjaciół co nigdy nie zdradzą
wśród spraw codziennych przedzielonych miedzą
szczęściem śpiewających wieczorów i świtów
na twoim ziemio boskim łonie
gwiazdy układam i czasu przestrzenie
na klęczkach dźwigam chylący się kosmos
i na klęczniku ściernisk do ciebie się modlę
błogosławiona bądź ciszo przedwieczorna
zanurzona w jeziora i sady i chaty
usypiająca przedwczesne zmartwienia
we łzach zmartwychwstającej rosy
gdy niebo rozpala księżyca gromnicę
błogosławiony bądź krzyku ptaka
jak wodę ze studni niosący nowy świt
otwierający twoje święte dłonie
na których ojciec niby obrus matka
ziarno do ziarna równym rzędem kładzie
a kiedy słońca kandelabr
przeglądał się będzie w życia lustrze
daj mi ziemio jeszcze jeden dzień
bym kochać cię mógł o jeden dzień dłużej
i wśród tętniących bólem żył
mógł żyć na pooranej skibami twej twarzy
na obraz twój i podobieństwo
i tutaj przyjmować sakrament pokuty
za ogień wygasły w kuźni stojącej jeszcze nieopodal
aż czas wsączy światła przez dziurawy dach
wpadnie złoty dukat słońca – ostatnia zapłata
spracowanym dłoniom
a pod zmurszałymi jak twarze płotami
usiądą spełnione marzenia
o marmurowym cmentarzu
galicyjskiej biedy
III nagroda
Szelest sitowia
Anna Piliszewska (Wieliczka)
Pejzaż z kroplami deszczu w tle
Na granatowo czarnym pluszu nieba
wicher cierpliwie chmur gałganki targa
i jak ramiona wyciągają drzewa
śliskie konary w szeptolistnych skargach.
Wieś śpi – anioły o lipowych skrzydłach
tkają sny z mokrych nitek pajęczyny.
I tylko czasem stary kredens stęka,
Czasem w zegarach słychać zgrzyt sprężyny…
Bóg powysyłał już gwiazdy na zwiady,
Księżyc wędruje niczym pątnik bosy;
Spróchniałą brodę wysrebrzył świątkowi
I jego kaftan z kropelkami rosy.
Naraz koguta zatrwożone pianie
Przecięło ciszę w uśpionym kurniku
I dreszcz przeleciał przez dziewanny badyl
I zbladły malwy od kogucich krzyków
Ptak jakiś frunął, marszcząc gładź powietrza,
Cień jakiś czmychnął – strząsnął iskier krocie,
Ktoś przez sen westchnął – jedna gwiazda spadła
I blask jej rozlał się srebrem po błocie…
Wicher zaświstał – dmuchnął dżdżu kaskadą
W zmurszałe ciało i sczerniałe szaty
Tego świętego, co jak strażnik wierny
Pilnuje łąki i drogi do czaty.
Przydrożny świątek o omszałych dłoniach
Prostuje palce – lecz nie może zetrzeć
Kropli, co spadła i świeci na wargach
Jak mały diament, chwiejąc się na wietrze…
Wyróżnienie za wiersz
Szklana murawa
Czesław Markiewicz (Zielona Góra)
Tutaj
Jeśli chcemy przeżyć i zachować przynajmniej jakiś czas dla siebie, musimy mieć swoje plemię.
Jachym Topol
Spotkałem szczęśliwych ludzi z kołyską, warząchwią i trumną
z tego samego jednego, jedynego na świecie pnia
z najbliższego bliska, najbliżej sieni, progu, strychu i piwnicy,
którzy rodzą się i umierają tylko w tym samym miejscu.
Spotkałem szczęśliwych ludzi z domem na miedzy,
żeby bez granic w zamiejscowych słowach, z własną rzeką,
niebem i piekłem, jako cały świat tutejszy, witać obcych
zmierzających na koniec świata.
Spotkałem szczęśliwych ludzi, dla których życie tutejsze
jest już od teraz i tu, jak nigdzie indziej, zawsze święte.
Nagroda Specjalna Wójta Gminy Jaświły
Aster
Grażyna Cylwik (Białystok)
***
świt lnianą płachtą przesłonił noc
brzask wdziera się do izby
zbudzony pająk ceruje powietrze
fajerka gra w rękach Babci
pogrzebacz stuka rytm
imbryk do taktu nuci melodię
pachnie drożdżówka
wiśnia unosi aromat
myszko warkoczem izbę zamiatasz
ciepłym głosem Józef upomina Marię
usiądź przed chatą
rytm wsi łączy się z głosem natury
pora na pacierz i pokłon Panu